Lege pagina

Een lege pagina... die nu wordt opgevuld.

Zo'n twee jaar later nadat ik mijn dagboek had beeindigd, definitief, sla ik het weer open. Waarom? zou men zich kunnen afvragen, en "ik weet het niet" is het enige antwoord dat ik voor handen heb. Als herinnering voor later, misschien. Ik weet dat je herinneringen niet kunt vastleggen, en al zeker niet met een pen, maar het verhaal erachter, mijn verhaal, wil ik me later nog wel herinneren. Het lijkt me geweldig om, over een jaar of twintig, wanneer ik misschien al een huis en kinderen heb, dit boek nog eens te kunnen vastnemen, en nog eens terug te denken...

Maar voorlopig gaan we even terug naar het verleden.
Mijn inspiratie voor de vorige pagina kwam immers op een lichtelijk ongelegen moment. Zondagavond, diep in de nacht, terwijl ik aan het leren was voor mijn laatste examen. Een nachtje doordoen. En het klinkt misschien bekend; in elk nachtje doordoen komt er wel zo'n punt dat de concentratie helemaal weg is, maar dat er toch nog twintig pagina's droge cursus in moeten tegen de volgende morgen. Dit was zo'n moment. Vooruit starend, door het donkere slaapkamerraam, het bureaulampje weerkaatsend in het glas. Ik ben niet zo de RedBull-, Nalu-, of andere concentratiemiddelen "kind of guy", dus het moest op wilskracht. Even doorbijten. Ik leunde achterover, even herbronnen, en dacht na over het verleden.

En toen kwam de inspiratie weer opborrelen.
Al is dit ook niet het dagboek van vroeger. Mijn leven is sindsdien duidelijk veranderd. Ondertussen zit ik al in een meer dan twee- en een half jaar durende relatie met een meisje waar ik zielsveel van hou. Die me... blij maakt, compleet maakt, maakt tot wie ik nu ben. Ze weet echter niet dat ik weer ben gaan dagboekschrijven, en dat mag (voorlopig) zo blijven. Immers: dit dagboekschrijven voelt een beetje aan als haar bedriegen. Ze is het belangrijkste deel van mijn leven, en daarom voel ik me ook een beetje schuldig, dat ik het niet heel de tijd over haar ga hebben. Alsof ik niet aan haar denk. Dat doe ik wél, juist wel, maar ik wil niet dat zij het enige onderwerp wordt van mijn woorden, nee, dit dagboek is net de poort naar een andere wereld. Zónder haar. Wat ik voor haar voel, zal ik haar wel zeggen, wat ik met haar wil beleven, zal ik met haar wel beleven, en dat is geen stof voor deze bundel.
Ze is een droom die werkelijkheid is geworden, het probleem is enkel; wanneer een droom werkelijkheid is geworden, is het geen droom niet meer. Dat klinkt misschien weinig romantisch, maar dat is het wel. Gelukkig maar. Want wat heb je aan dromen, wanneer ze nooit uitkomen? Hier zal ik nog even moeten over geraken, voor ik weer succesvol kan beginnen aan mijn dagboek, maar uiteindelijk, zal dat wel lukken.

Start.