Iedereen heeft ze wel, zijn of haar "leugentjes om bestwil". Het werd ons al aangeleerd in de prille kindertijd, toen Gertje Samson keer op keer vertelde dat zijn kleine leugentjes, allemaal leugentjes om bestwil waren. Dat leugens eigenlijk ook wel als iets positiefs konden gezien worden, als een kleine opoffering voor een groter doel. En allemaal geloofden we Gertje, uiteraard, hij was de held van onze generatie. Samson en Gert was immers het toonbeeld van hoe het moest, hoe we de kleine problemen des levens konden oplossen. En zo slopen de kleine leugentjes om bestwil, ook ons leven in.
Iedereen gebruikt ze. "Mijn gsm was plat" betekent eigenlijk "Ik had gewoon geen zin om te antwoorden" bijvoorbeeld. Of "Maar nee schatje, jij bent veel mooier als dat meisje" betekent "Ik heb geen zin om over zo'n onbelangrijk iets een discussie te starten". Kleine onwaarheden die we soms verspreiden, om ons leven én het leven van onze medemens aangenamer te maken. Ook ik betrap er mezelf wel eens op. Één klein leugentje kan op dat moment dan ook geen kwaad. Maar stel je eens voor dat je al die kleine leugentjes van een heel jaar eens zou samenballen tot één grote bal van leugens. Hoe groot zou deze bal dan zijn? En zouden we nog, de bal recht in de ogen durven kijken, en heel eerlijk geen enkele vorm van schaamte meer kunnen voelen? Ik denk het niet. We zouden ervan versteld staan hoeveel kleine leugens we verspreiden, dus logischerwijze gaan we de confrontatie uit de weg. Wanneer we weer een leugen maken, voegen we die niet toe aan de grote bal van leugens, nee, we stoppen de leugens samen in een grote doos en verstoppen die doos, op een plek waar niemand ze zal vinden, in een donker, klein hoekje. Zo donker en klein dat we na verloop van tijd zelf vergeten zijn waar we de doos verstopt hebben. En dan is het tijd om aan een nieuwe lege doos te beginnen. En dan lijkt het allemaal zo erg niet meer.
Maar zelfs een kleine leugen, blijft een leugen. Iets dat veracht wordt door heel onze maatschappij. Echter stel ik me nu de vraag; kunnen we überhaupt wel leven zonder leugens? Jim Carrey vertelde het ons al: "But grown-ups have to lie!" Hoewel leugens worden gezien als een verachtelijk laag iets, kan ik me niet inbeelden dat een fictieve persoon die altijd volledig eerlijk is, wordt aanzien als het toonbeeld van perfectie. Integendeel, men zou hem grof vinden, ongemanierd, zouden hem afstoten. Daarom moet men leugens maken. En hoe meer leugens, op gepaste wijze, hoe sympathieker men kan overkomen. "I did not have sex with that woman", "We will not allow Iraq to have weapons of mass destruction", de grootste leiders op aarde maken zich vuil aan de grootste leugens. En hun weg naar de top hebben ze wellicht onderbouwd met al even grote leugens. Eerlijk is voor zwakkelingen? Nee, om helemaal eerlijk te zijn is er juist meer moed en meer sterkte nodig, dan voor een leugen. Maar uiteraard kiezen we bijna steeds de gemakkelijkste weg. Gewoon om ons leven aangenamer te maken. Mensen horen liever een leugen, waarvan ze zelfs weten dat ze niet waar is, dan de naakte pijnlijke waarheid. Lachend, doen alsof.
De hele wereld is een leugen, maar stop dat alsjeblieft weg in je leugendoosje. Anders ga je ten onder.