Klaagmuur

Alleen op de trein deze morgen.
Dus overschreed ik even de lijn van persoonlijke privacy en volgde het gesprek van twee vrouwen. Je kan er nu niet meer onder uit; gemompel, gekwetter en geklaag, over de aantal minuten vertraging die men de dag voordien had. Iedereen moet ineens gepassioneerd zijn (overigens geheel oninteressant) verhaal kwijt aan de persoon op het treinbankje voor zich. Helemaal tot in de puntjes, van aanleiding tot gebeurtenissen tot gevolg, met het precieze aantal minuten vertraging, bijna kinderachtig, "ondertmeest". Soms vraag ik me zelfs af of sommige mensen niet gewoon zitten op te scheppen over hun aantal minuten, om hun verhaal toch maar iets aan te dikken. Nut? Geen. Maar we vinden het blijkbaar wel nodig, om even ons gal te spuwen, zelfs al heeft de aanhoorder weinig met de zaak te maken.
De medemens wordt voor even een persoonlijke klaagmuur.

Klagen over die paar minuten; ik heb het altijd maar een vreemd fenomeen gevonden.
Smorgens om 8 uur, staat iedereen alleen voor zich uit te staren op het perron. Decimeters naast de persoon ernaast, maar elkaar toch geen woord of blik gunnend. Met als uitzondering die de regel bevestigt, een paar kleine groepjes die zich soms vormen. Maar wanneer er dan de beruchte "De trein naar... zoveel minuten vertraging" door de luidsprekers schalt, ineens, het zelfde moment, draaien alle hoofden zich naar de tot dan compleet genegeerde persoon naast zich, en begint de klaagronde weer. Smalltalk op zijn best.

Toen de trein in Brussel aankwam en we allemaal uitstapten, eindigde het gesprek tussen de vrouwen. En wel met een verhaal over een persoon met borstkanker. Daarvan was dan de conclusie: "Dat de mensen zich druk maken over bagatellekes!"
Oh ironie.