Toevallig

Een klein stukje tekst van een jaartje terug, geschreven tijdens een treinreis die herinneringen weer naar boven bracht. Ik vond het vandaag terug op mijn gsm, en vond het zonde om dit verloren te laten gaan. Bij deze;

Je bent een schaduw in mijn gedachten
Eentje die nooit wegvaagt
De persoon erachter is al lang verdwenen
Uit het oog, niet uit het hart
Maar in de dagen van schemerlicht
Duikt de schim weer op
De herinnering weer naar boven brengend
Maar verbazingwekkend maakt het me niet weemoedig of triest
Het maakt me gewoon blij
Dat ik nog eens aan jou kan denken

Einde

Een paar maanden geleden, creërde ik hier een baby.
Slechts enkele momenten later, is deze creatie al niet meer.
Verwaarloosd tijdens drukkere tijden.
Gestopt, nog voor hij zijn prille leven kon beginnen.
Ik verzon zelfs een eigen naam.
Maar hij kreeg niet eens een kans.
Vandaag nemen we afscheid.

Ik wist van in het begin al dat dit kon gebeuren; de korte opflakkering van mijn dagboek was vooral te danken aan mooie herinneringen vanuit het verleden .
Maar in een drukke wereld zoals deze, moeten we leven in het heden, en is er weinig tijd voor die herinneringen. Helaas, want er zijn niet veel leukere gedachten dan dat. Ik ben er dus zeker van dat de zin om in mijn dagboek te pennen, weer eens gaat opflakkeren, dat ik weer eens enkele pagina's schrijf. We weten niet wanneer, het enige wat het dagboek kan doen is geduldig wachten...
(Trouwens, niets is leuker dan een positieve verrassing)


En hup, de bodemloze vergeetput van het internet is weer een stukje aangevuld...

Bilingual

All my life
I have been thinking
I could be that guy
Or, I could be thát guy
But you made me realise
The best guy i ever could have been
Was me.

Heel mijn leven
Heb ik gedacht
Ik kan net zoals hem zijn
Of, ik kan net zoals hém zijn
Maar jij deed me beseffen
De beste man die ik ooit kon zijn,
Was ik.

Gerecycleerd stukje zeemzoet

Het leven tijdens de schooldagen zelf blijkt plots een stuk drukker te zijn, dan tijdens de examens. Inspiratie is er, maar niet de tijd om het te materialiseren. Daarom, schrijf ik hier vandaag maar neer, wat ik net op mijn late Valentijnskaart heb neergepend...

Wanneer ik vroeg
Wil je mijn liefje zijn?
Antwoordde je "Ja"

Wanneer ik vroeg
Hou je van mij?
Antwoordde je "Ja"

Wanneer ik vroeg
Wil je mijn Valentijn zijn?
Antwoordde je "Ja"

En wanneer ik je nu vraag
Wil je voor altijd bij me blijven?
Hoop ik stilletjes dat het antwoord net hetzelfde is
Want elke keer wanneer je "Ja" zegt
Komt er een glimlach op mijn gezicht
Beginnen de vlinders in mijn buik weer te vliegen
Fladderend naar het geluk dat in mij zit
Allemaal dankzij jou.

Klaagmuur

Alleen op de trein deze morgen.
Dus overschreed ik even de lijn van persoonlijke privacy en volgde het gesprek van twee vrouwen. Je kan er nu niet meer onder uit; gemompel, gekwetter en geklaag, over de aantal minuten vertraging die men de dag voordien had. Iedereen moet ineens gepassioneerd zijn (overigens geheel oninteressant) verhaal kwijt aan de persoon op het treinbankje voor zich. Helemaal tot in de puntjes, van aanleiding tot gebeurtenissen tot gevolg, met het precieze aantal minuten vertraging, bijna kinderachtig, "ondertmeest". Soms vraag ik me zelfs af of sommige mensen niet gewoon zitten op te scheppen over hun aantal minuten, om hun verhaal toch maar iets aan te dikken. Nut? Geen. Maar we vinden het blijkbaar wel nodig, om even ons gal te spuwen, zelfs al heeft de aanhoorder weinig met de zaak te maken.
De medemens wordt voor even een persoonlijke klaagmuur.

Klagen over die paar minuten; ik heb het altijd maar een vreemd fenomeen gevonden.
Smorgens om 8 uur, staat iedereen alleen voor zich uit te staren op het perron. Decimeters naast de persoon ernaast, maar elkaar toch geen woord of blik gunnend. Met als uitzondering die de regel bevestigt, een paar kleine groepjes die zich soms vormen. Maar wanneer er dan de beruchte "De trein naar... zoveel minuten vertraging" door de luidsprekers schalt, ineens, het zelfde moment, draaien alle hoofden zich naar de tot dan compleet genegeerde persoon naast zich, en begint de klaagronde weer. Smalltalk op zijn best.

Toen de trein in Brussel aankwam en we allemaal uitstapten, eindigde het gesprek tussen de vrouwen. En wel met een verhaal over een persoon met borstkanker. Daarvan was dan de conclusie: "Dat de mensen zich druk maken over bagatellekes!"
Oh ironie.

Het perfecte leven

Het perfecte leven is...
de voordelen van volwassenheid
met de onvoorwaardelijkheden van de kindertijd.

Ik vermoed dat we nu ergens in de buurt van dat kruispunt zitten.
Hell yeah.

Hét leugentje om bestwil

Iedereen heeft ze wel, zijn of haar "leugentjes om bestwil". Het werd ons al aangeleerd in de prille kindertijd, toen Gertje Samson keer op keer vertelde dat zijn kleine leugentjes, allemaal leugentjes om bestwil waren. Dat leugens eigenlijk ook wel als iets positiefs konden gezien worden, als een kleine opoffering voor een groter doel. En allemaal geloofden we Gertje, uiteraard, hij was de held van onze generatie. Samson en Gert was immers het toonbeeld van hoe het moest, hoe we de kleine problemen des levens konden oplossen. En zo slopen de kleine leugentjes om bestwil, ook ons leven in.

Iedereen gebruikt ze. "Mijn gsm was plat" betekent eigenlijk "Ik had gewoon geen zin om te antwoorden" bijvoorbeeld. Of "Maar nee schatje, jij bent veel mooier als dat meisje" betekent "Ik heb geen zin om over zo'n onbelangrijk iets een discussie te starten". Kleine onwaarheden die we soms verspreiden, om ons leven én het leven van onze medemens aangenamer te maken. Ook ik betrap er mezelf wel eens op. Één klein leugentje kan op dat moment dan ook geen kwaad. Maar stel je eens voor dat je al die kleine leugentjes van een heel jaar eens zou samenballen tot één grote bal van leugens. Hoe groot zou deze bal dan zijn? En zouden we nog, de bal recht in de ogen durven kijken, en heel eerlijk geen enkele vorm van schaamte meer kunnen voelen? Ik denk het niet. We zouden ervan versteld staan hoeveel kleine leugens we verspreiden, dus logischerwijze gaan we de confrontatie uit de weg. Wanneer we weer een leugen maken, voegen we die niet toe aan de grote bal van leugens, nee, we stoppen de leugens samen in een grote doos en verstoppen die doos, op een plek waar niemand ze zal vinden, in een donker, klein hoekje. Zo donker en klein dat we na verloop van tijd zelf vergeten zijn waar we de doos verstopt hebben. En dan is het tijd om aan een nieuwe lege doos te beginnen. En dan lijkt het allemaal zo erg niet meer.

Maar zelfs een kleine leugen, blijft een leugen. Iets dat veracht wordt door heel onze maatschappij. Echter stel ik me nu de vraag; kunnen we überhaupt wel leven zonder leugens? Jim Carrey vertelde het ons al: "But grown-ups have to lie!" Hoewel leugens worden gezien als een verachtelijk laag iets, kan ik me niet inbeelden dat een fictieve persoon die altijd volledig eerlijk is, wordt aanzien als het toonbeeld van perfectie. Integendeel, men zou hem grof vinden, ongemanierd, zouden hem afstoten. Daarom moet men leugens maken. En hoe meer leugens, op gepaste wijze, hoe sympathieker men kan overkomen. "I did not have sex with that woman", "We will not allow Iraq to have weapons of mass destruction", de grootste leiders op aarde maken zich vuil aan de grootste leugens. En hun weg naar de top hebben ze wellicht onderbouwd met al even grote leugens. Eerlijk is voor zwakkelingen? Nee, om helemaal eerlijk te zijn is er juist meer moed en meer sterkte nodig, dan voor een leugen. Maar uiteraard kiezen we bijna steeds de gemakkelijkste weg. Gewoon om ons leven aangenamer te maken. Mensen horen liever een leugen, waarvan ze zelfs weten dat ze niet waar is, dan de naakte pijnlijke waarheid. Lachend, doen alsof.


De hele wereld is een leugen, maar stop dat alsjeblieft weg in je leugendoosje. Anders ga je ten onder.